Mijn muziek

Thundercloud is ontstaan in een periode waarin de dagen grijs waren en de wereld zwaar aanvoelde. Een tijd waarin een depressie als een donderwolk boven mijn hoofd hing — een last die niet wegtrekt, een spanning die zich vastzet in lichaam en gedachten. Terwijl taken zich opstapelden en de stilte steeds luider werd, voelde ik hoe de storm in mij groeide.

In die grijze wereld was muziek de enige plek waar ik weer kon ademen. Tijdens het schrijven viel de constante spanning even weg. De storm werd klank, de chaos werd melodie. Maar zodra de laatste noot verstomde, keerde de onrust terug. Toch bleef ik schrijven — omdat het de enige manier was om niet te verdrinken in de stilte.

Elke track op dit album is een fragment van die periode. De pijn na een ruzie. De leegte van een afwijzing. De eenzaamheid die als water omhoog kruipt. De dagen die in elkaar overvloeien. De medicatie die niet werkt. De donkere gedachten die opkomen wanneer het licht vervaagt. Maar ook: de liefde voor strijkers, de kleine flikkering van hoop, de momenten waarop muziek even kleur geeft aan een wereld zonder kleur.

Thundercloud is geen verhaal van overwinning. Het is een verhaal van overleven. Van blijven ademen in een wereld die soms te zwaar voelt. Van zoeken naar licht, zelfs wanneer het bijna dooft.

Ik hoop dat iedereen die ooit door een moeilijke periode is gegaan — of er nu middenin zit — iets van zichzelf herkent in deze muziek. Dat het album een plek mag zijn waar je even niet alleen bent. Waar je troost vindt in klank, zoals ik dat vond tijdens het maken ervan.